Speciaal voor ZITIG maakte Vincent Raven een interview met de bekende Nederlandse schrijver en biograaf Karel Wasch (1951-). Karel Wasch is de kleinzoon van een romancier, die in de jaren '20 in Nederland veel romans publiceerde. Verder schreef hij 6 bundels gedichten en is redacteur van NYNADE, een tijdschrift voor Kunst & literatuur.

Heb je je grootvader goed gekend?
Jazeker. Hij is oud geworden en ik had met hem gesprekken over alle grote schrijvers, die hij kende en over glas. Hij werd later directeur van het Glasmuseum in Leerdam. Hierover publiceerde hij later in zijn leven. Ik heb een biografie aan hem gewijd toen hij was gestorven. "Een rijk leven" heet het boek, omdat mijn opa een allround mens was en een inspiratiebron voor mij is.

Kerouac en Dylan Thomas gingen aan de drank ten onder, andere mensen dan jouw grootvader…?
Ik leerde de gedichten van Dylan Thomas kennen via de grammofoonplaat, die een kennis me liet horen. Ik was zo onder de indruk van zijn stem, dat ik zijn poëzie ben gaan lezen. Later besloot ik een boek over hem te schrijven en bezocht ik Wales, waar hij woonde. Kerouac is een ander verhaal. Hij was Zen Boeddhist, maar kon het leven eigenlijk niet aan en vluchtte in de drank. In die roes schreef hij prachtige boeken zoals On the Road. Maar toen hij hierdoor beroemd werd stortte hij helemaal in. Zijn vriend Neal Cassady was de hoofdpersoon van dit boek. Men dacht dat Kerouac over zichzelf had geschreven. Ook een tragedie. Mijn grootvader dronk nooit alcohol. (lacht..)

Over de glasontwerper Floris Meydam maakte je een heel dik boek…
Ik had gezworen niets over glas te publiceren, maar Meydam leeft nog en wilde wel dat ik over zijn werk als ontwerper schreef. Hij had mijn grootvader gekend. Samen met Joan Temminck en Barney Agerbeek ging ik aan het werk. Het duurde anderhalf jaar voor we klaar waren. Meydam was tevreden. We interviewden ook veel mensen uit zijn omgeving, veel ervan zijn nu al gestorven. Meydam ontwierp alles op glasgebied in de jaren '70. Geen jampot of sausfles ging de deur uit zonder dat Meydam er aan had ontworpen, een aardige man met veel humor. Het boek is uitverkocht en in wel 18 bladen gerecenseerd. Bijna allemaal positief.

Wat is jouw band met literaire bladen?
Ik was hoofdredacteur van Ruim, een puur literair blad met veel abonnees. Het werd me te zwaar. Maar het blad is nu een collector's item. Nu zit ik in de redactie van Nynade, een blad voor Kunst & Literatuur. Aart van Zoest is de hoofdredacteur, een begaafde man. Het blad is full color en loopt ook weer goed. Verder recenseer ik veel poëzie voor allerhande sites en bladen en schrijf ik een rubriek in Vrije Opvoedkunst over 'het kind in de literatuur.'
Literaire bladen zijn kweekvijvers voor uitgeverijen.


Je bent ook dichter, heb je er nog wel tijd voor?
Ik schrijf veel gedichten en heb dit jaar twee prijzen gewonnen voor een gedicht. Gedichten zijn voor mij een levensader.

Wat zijn je grote voorbeelden als dichter?
Vooral Vaandrager en Nijhoff vind ik geweldig. Er is ook een zeer getalenteerde jonge dichter, Jan Kleefstra, die ik bewonder. Maar ook Rilke lees ik nog steeds en herlees ik en natuurlijk Dylan Thomas, hij is echt onovertroffen. Soms ben ik bang dat mijn poëzie overbodig is, dat alles al gezegd is.

Wat vind je van het literaire klimaat in Nederland?
Hopelijk is het in Oostenrijk en Duitsland beter! Hier is het erg commercieel geworden. Steeds dezelfde schrijvers, die elkaar de prijzen toespelen. Steeds dezelfde schrijvers worden gerecenseerd. En de omloopsnelheid van een boek is steeds korter geworden. Iets is een succes als er snel wat van wordt verkocht, dan verdwijnt het boek in de vergetelheid. Een trieste situatie. Boeken worden echt een wegwerpartikel, slecht gecorrigeerd, slecht geschreven, rommelig uitgegeven.

Waaruit put je inspiratie?
Vooral uit de natuur. Ik reis veel en kijk mijn ogen uit. In mijn bundels gaat het vaak over de zee, die geeft en neemt. Dat blijft een mysterie dat me aldoor boeit. Ik heb nu een roman over de jaren zestig in Amsterdam geschreven. Toen gebeurde er veel in deze stad. Het werd het 'magische centrum'van de wereld genoemd. Iedereen rookte hash en er werd veel toneel gespeeld.(lacht). Tegen dat decor speelt zich de roman af. Ik heb er drie jaar aan gewerkt. Mijn hele manuscript was weg en ik moest toen opnieuw beginnen. Uit de liefde voor mijn vrouw Hanneke put ik ook veel inspiratie.

Heb je al een uitgever voor dat boek?
Nee, maar we zien wel. Ik ben niet bang. Het was leuk om het te schrijven.

Succes!
Dank!



De schrijver gaat weer aan het werk en ik loop door de straten van Amsterdam op zoek naar een spoor van de jaren '60.
Vincent Raven.